دوستت دارم پریشان‌  ، شانه می‌خواهی چه کار؟

دام بگذاری اسیرم‌، دانه می‌خواهی چه کار؟

                       تا ابد دور تو می‌گردم‌، بسوزان عشق کن‌

                       ای که شاعر سوختی‌، پروانه می‌خواهی چه کار؟

مُردم از بس شهر را گشتم یکی عاقل نبود

راستی تو این همه دیوانه می‌خواهی چه کار؟

                       مثل من آواره شو از چاردیواری درآ !

                       در دل من قصر داری‌، خانه می‌خواهی چه کار؟

خُرد کن آیینه را در شعر من خود را ببین

شرح این زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟

                       شرم را بگذار و یک آغوش در من گریه کن‌

                       گریه کن پس شانه ی مردانه می خواهی چه کار؟

                                     مهدی فرجی

پاسخ فرمانروای ایران بانو ام رستم

دوستی می گفت می خواهم داستان واقعی برایت تعریف کنم و گفت:

مسافرکش بدون مسافر داشته میرفته یهو کنار خیابون یه مسافر مرد با قیافه ی مذهبی میبینه کنار میزنه سوارش میکنه ، مسافر صندلی جلو میشینه

یه دقیقه بعد مسافر از راننده تاکسی میپرسه : آقا منو میشناسی ؟

راننده میگه : نه

در این زمان راننده برای یک مسافر خانم که دست تکان میده نگه میداره

خانومه عقب میشینه

مسافر مرد از راننده دوباره میپرسه منو میشناسی ؟

راننده میگه : نه. شما ؟

مسافر مرد میگه : من عزرائیلم

راننده میگه : برو بابا هالو گیر آوردی ؟

یهو خانومه از عقب به راننده میگه : ببخشید آقا شما دارین با کی حرف میزنین ؟!!!

راننده تا اینو میشنوه شوکه میشه ترمز میزنه و از ترس فرار میکنه .

بعد زنه و مرده با هم ماشینو میدزدن…

در فرودگاه گفتگوی لحظات آخر بین مادر و دختری را شنیدم :
هواپیما درحال حرکت بود و آنها همدیگر را بغل کردند و مادر گفت: " دوستت دارم و آرزوی کافی برای تومیکنم."
دختر جواب داد: " مامان زندگی ما باهم بیشتر از کافی هم بوده است. محبت تو همه آن چیزی بوده که من احتیاج داشتم. من نیز آرزوی کافی برای تومیکنم ."
آنها همدیگر را بوسیدند و دختر رفت. مادر بطرف پنجره ای که من در کنارش نشسته بودم آمد. آنجا ایستاد و می توانستم ببینم که می‌خواست و احتیاج داشت که گریه کند. من نمی‌خواستم که خلوت او را بهم بزنم ولی خودش با این سؤال اینکار را کرد: " تا حالا با کسی خداحافظی کردید که می‌دانید برای آخرین بار است که او را می‌بینید؟ "
جواب دادم: " بله کردم. منو ببخشید که فضولی می‌کنم چرا آخرین خداحافظی؟ "
او جواب داد: " من پیر و سالخورده هستم او در جای خیلی دور زندگی می‌کنه. من چالش‌های زیادی را پیش رو دارم و حقیقت اینست که سفر بعدی او برای مراسم دفن من خواهد بود . "
" وقتی داشتید خداحافظی می‌کردید شنیدم که گفتید " آرزوی کافی را برای تو می‌کنم. " می‌توانم بپرسم یعنی چه؟ "
او شروع به لبخند زدن کرد و گفت: " این آرزویست که نسل بعد از نسل به ما رسیده. پدر و مادرم عادت داشتند که اینرا به همه بگن."
او مکثی کرد و درحالیکه سعی می‌کرد جزئیات آنرا بخاطر بیاورد لبخند بیشتری زد و گفت: " وقتی که ما گفتیم " آرزوی کافی را برای تو می‌کنم. " ما می‌خواستیم که هرکدام زندگی ای پر از خوبی به اندازه کافی که البته می‌ماند داشته باشیم. " سپس روی خود را بطرف من کرد و این عبارتها را که در پائین آمده عنوان کرد :
" آرزوی خورشید کافی برای تو می‌کنم که افکارت را روشن نگاه دارد بدون توجه به اینکه روز چقدر تیره است. آرزوی باران کافی برای تو می‌کنم که زیبایی بیشتری به روز آفتابیت بدهد .
آرزوی شادی کافی برای تو می‌کنم که روحت را زنده و ابدی نگاه دارد .
آرزوی رنج کافی برای تو می‌کنم که کوچکترین خوشی‌ها به بزرگترینها تبدیل شوند .
آرزوی بدست آوردن کافی برای تو می‌کنم که با هرچه می‌خواهی راضی باشی .
آرزوی از دست دادن کافی برای تو می‌کنم تا بخاطر هر آنچه داری شکرگزار باشی .
آرزوی سلام‌های کافی برای تو می‌کنم که بتوانی خداحافظی آخرین راحتری داشته باشی ."
بعد شروع به گریه کرد و از آنجا رفت ...
می گویند که تنها یک دقیقه طول می‌کشد که دوستی را پیدا کنید? یکساعت می‌کشد تا از او قدردانی کنید اما یک عمر طول می‌کشد تا او را فراموش کنید ...
تقدیم به شما دوستان عزیزم آرزوی کافی برایتان میکنم...

دوستان  عزیز...من تا به حال توی وبم فقط داستان و مطالب علمی و ...می ذاشتم...اما دیشب به سرم زد که کمی هم از خودم بنویسم ...

می دونم شاید برای خیلی از شما جالب نباشه...اما حداقل خودم کمی خالی میشم...

البته الان فعلا چندتا ماجرا و شرح حال این چند روزه ی خودم رو می نویسم تا بعد ببینم چی میشه...

شده تا حالا اونقدر کار رو سرتون ریخته باشه که دیگه نتونید فکر کنید؟!؟!؟

من نمی دونم این پژوهش های دانش اموزی و دانشجوی دیگه چه صیغه ایه که دبیر ها و استادا تا میان تو کلاس می گن برید تحقیق کنید تا 5 نمره ی عملی تون رو بگیرید...

حالا ای کاش فقط تحقیق بود...کلی هم مخلفات داره که شامل دفتر چه تحقیق و پاور پوینت و بروشور و چکیده و شناسنامه ی کار و محصول عمل و هزار تا چرت و پرت دیگه است!!

 دیروز دوست صمیمیم که باهم داریم روی پروژه مون کار می کنیم از 10صبح اومده خونمون تا ساعت 8  شب پریروز هم من رفتم از ساعت 9 تا ساعت 4...

تازه هنوز هم کارمون تموم نشده ...دیروز که جاتون خالی هم خودمون هنگ کرده بودیم هم کامپیوترم...

بنده خدا از ساعت 9 صبح تا 11شب روشن بود...دیگه کلیک راست هم می کردم نیم ساعت بعد باز می کرد!!

خودمون هم که انقدر کار داشتیم که یادمون رفت داریم از گرسنگی میمیریم..

.آخر شب که دیگه هیچ کدوم اسم های هم دیگه رو هم یادمون نمی یومد...عین مرده متحرک شده بودیم...تازه مگه تموم شد؟!!؟!؟امروز باید دوباره برم بدم برامون پرینت بگیرن و هزار تا دنگ و فنگ دیگه و در اخر هم این جناب پژوهش رو با مخلفاتش باید بزاریم توی پوشه ی دکمه دار و با احترام و در کمال ادب تحویل بدیم!!!!!!!

بعدش هم برای جلو گیری از هرگونه بی احترامی به  جناب پژوهش و مطالب علمی همه رو حفظ کنیم  در طی یک کنفرانس پژوهشی با شکوه ارائه بدیم؟!!؟!؟!؟

از همه ی شما دوستان عزیز  در خواست می کنم توی این ایام با شکوه سوگواری برای سلامتی من و دوستم بعد از ارائه ی جناب پژوهش دعا کنید..

.ممنون از همه ؟!!؟!

خوشحال می شم نظرات ارزشمندتون رو درباره ی اولین دست نوشته ام بگید!!!مرسی...